Tydzień przed konferencją ktoś z marketingu wyciąga logo ze stopki maila i wysyła je do projektu roll-upu. Plik JPG ma w opisie 72 dpi i 300 pikseli szerokości. Na roll-upie logo ma mieć 60 cm, więc na każdy cal wydruku przypada niecałe 13 pikseli. Z odległości kroku widać schodki i rozmyte krawędzie.
Liczba 72 w opisie pliku niewiele tu znaczy. Liczy się, ile pikseli ma obraz i jak duży ma być wydruk. Szerokość wydruku w calach to liczba pikseli podzielona przez dpi. Zdjęcie szerokie na 3000 px w 300 dpi da ostry wydruk o szerokości około 25 cm. Rozciągnięte na metr będzie miało niecałe 80 dpi.
Ile dpi potrzeba
Dla druku offsetowego i wszystkiego, co ogląda się z bliska, przyjmuje się około 300 dpi w skali 1:1, czyli w docelowym rozmiarze. Duże formaty oglądane z kilku metrów potrzebują mniej, często 100–150 dpi, a billboard jeszcze mniej. Ostateczną wartość podaje drukarnia w specyfikacji.
Ściśle biorąc, piksele zdjęcia liczy się w PPI (pixels per inch), a DPI to punkty, które stawia maszyna. W branży oba skróty stosuje się zamiennie. Drukarnia, która prosi o „300 dpi”, ma na myśli piksele zdjęcia.
Czego nie da się naprawić
Zmiana 72 na 300 w programie graficznym nie dodaje szczegółów. Bez przeliczania pikseli zmniejsza tylko rozmiar wydruku. Z przeliczaniem program dopisuje brakujące piksele, zgadując je z sąsiednich, więc obraz jest większy, ale nie ostrzejszy. Narzędzia AI czasem ratują zdjęcie, ale nie zastąpią pliku źródłowego.
Logo, ikony i teksty powinny być wektorowe, np. w PDF, SVG, EPS albo w pliku Illustratora. Wektor nie ma rozdzielczości i skaluje się bez strat od wizytówki po billboard. Jeśli firma ma logo tylko w JPG ze stopki, problem nie dotyczy jednego roll-upu, tylko każdego materiału, który dopiero powstanie. Komplet plików wektorowych powinien przyjść razem z księgą znaku.